To "La Futura" σηματοδοτεί την μεγάλη επιστροφή του συγκροτήματος στις επάλξεις. Με νέα μουσική εταιρία και με την διάθεση στα ύψη έπειτα απ' το μέτριο "Mescalero" και με τον Rick Rubin να τους βοηθάει να ανασταίνουν την καριέρα τους, ηχογράφησαν 10 κομμάτια-διαμάντια που για τους λάτρεις της μπάντας(μεταξύ αυτών κι εγώ) είναι ο,τι έλειπε όλα αυτά τα χρόνια.
Ξεκινώντας τον δίσκο, τα πρώτα τέσσερα κομμάτια ακούγονται σαν νερό. Κλικ με το "καλημέρα" κάνει το κομμάτι "Chartreuse" που δείχνει απ' τις πρώτες του στιγμές κάτι απ' το ένδοξο παρελθόν της μπάντας. Σε συνδυασμό με την φωνή του Gibbons που είναι ακόμα πιο βραχνή σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια πάντα, μια φωνή που ταιριάζει γάντι σε κομμάτια τέτοιου είδους! Επίσης, με την μία σε κερδίζουν τα κομμάτια "I Gostsa Get Paid" και "Consumption"(με τα riffs του Gibbons και του Hill να απογειώνουν τα κομμάτια στην στρατόσφαιρα!).
Εν συνεχεία, ο δίσκος συνεχίζει εξίσου δυνατά με κομμάτια όπως "Heartache in blue" και "Flying High" με τον ήχο να παραμένει εξίσου δυνατός με τα πρώτα τέσσερα κομμάτια που πραγματικά σε βάζουν στην πρίζα για να ακούσεις ολόκληρο τον δίσκο!
Από εκεί και πέρα, υπάρχει μια μικρή κοιλιά στο "Big Shiny Nine" που κατά την άποψη μου είναι το χειρότερο κομμάτι του δίσκου για να το σώσει κάπως στην συνέχεια το "Have a little mercy", ολοκληρώνοντας έτσι έναν εξαιρετικό δίσκο-επιστροφή του συγκροτήματος απ' το Houston.
Συνοψίζοντας το μικρό review του δίσκου(δεν θα σας τα δώσω όλα στο πιάτο χαραμοφάιδες. Καθίστε ακούστε τον και σκαλώστε λίγο όπως κι εγώ -ίσως και παραπάνω) τα riffs παραμένουν σε υψηλό επίπεδο δείχνοντας πως ακόμα και στα πρώτα -ήντα τους οι Top παραμένουν ψηλά και φτιάχνουν μουσικάρες. Πάντως, για μπάντα που στα live της σπέρνει και γεμίζει στάδια και αρένες ΧΩΡΙΣ να βγάλει κάτι καινούργιο, το "La futura" θα αποτελέσει το must όλων όσων γουστάρουν σκληρό ήχο με boogie παραλλαγές. Αξίζει κάθε ευρώ η αγορά του δίσκου, κάθε λεπτό η ακρόαση των κομματιών και κάθε kb όσων επιθυμούν να το κατεβάσουν!
Φυσικά, να μην παρακάμψω και το εξαιρετικό εξώφυλλο που από άποψη αισθητικής σκίζει!
Το σημαντικότερο νέο όμως που βγήκε απ' το νέο δίσκο είναι πως οι ZZ Top δεν ξέφτισαν δισκογραφικά και ακόμα έχουν πολύ πράμα να δώσουν στον λαό! I heard the words as I closed my eyes down on my, down on my bended knees...
Για το τέλος μια μικρή γεύση. Σας παρουσιάζω το αγαπημένο μου "Over You"
Υ.Γ. Οι μουσικάρες της τριάδος θα μπορούσαν άνετα να ακουστούν στην σειρά "Sons of Anarchy". Έχω ξαναγράψει για την σειρά άλλωστε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου