Τον τρώμε στην μάπα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Τα σενάρια του και η πλοκή κάθε σειράς που έφτιαχνε ήταν πάνω κάτω η ίδια. Πηδούσε ότι θηλυκό κινούνταν μέχρι 100+ χρονών αλλά σε έβαζε στο τρυπάκι να ψαχτείς κι εσύ μαζί του σχετικά με τα πηδήματα που έριχνε σε μάνα, κόρη, θεία, γιαγιά, ξαδέρφη ότι θηλυκό είχε η οικογένεια που πήδαγε τέλος πάντων.
Πάντα τον ήθελαν για την γοητεία του, την συμπεριφορά του, τους τρόπους του, το στυλ του. ΟΛΕΣ τον ήθελαν, όλες τον φόρεσαν από μια φορά έστω και ένιωσαν χαρούμενες γι' αυτό. Η αμερικανιά σε όλο της το μεγαλείο!
Αυτό δεν έγινε μόνο μια φορά όμως. Ο Κριστόφορο έχει γυρίσει γύρω στις 3-4 σειρές με την ίδια ακριβώς πλοκή. Τώρα, είπε να το γυρίσει σε ταινία, βιάζοντας μια και καλή κάθε αισθητική που υπήρχε στην ζωή μας. Νισάφι πια ρε Παπακαλιάτη. Αρκετά σε φάγαμε στην μάπα όλα αυτά τα χρόνια στην τηλεόραση, γιατί πρέπει να σε υποστώ και στον κινηματογράφο;;;
Για μένα ο Παπακαλιάτης είναι η αρσενική έκδοση της Άννας Ανδιανού. Μιας σεναριογράφου που καύλα και γυναίκα-πειρασμό ΔΕΝ ΤΗΝ ΛΕΣ με την καμία, που όμως στις σειρές που έφτιαχνε έβαζε όλους τους άντρες ηθοποιούς να σφάζονται για πάρτη της. Η μοναδική διαφορά τους όμως είναι πως η Ανδριανού σταμάτησε να βγάζει τέτοιες παπάρες και αρκείτε πλέον σε κάτι μικρά ρολάκια στην σαπίλα που ονομάζεται "Κλεμμένα Όνειρα". Ο Παπακαλιάτης απ' την άλλη δεν...
Το χειρότερο απ' όλα είναι πως σου δίνει την εντύπωση πως μέσα απ' τις δουλειές του βγάζει τα ψυχολογικά του. Ευχαριστώ δεν θα πάρω!
Όσο για τον τίτλο της ταινίας του... ΑΝ! ΑΝ η γιαγιά μου είχε ρόδες θα ήταν πατίνι, ΑΝ ο παππούς μου είχε ράγες θα ήταν βαγόνι κλπ κλπ. ΑΝ πάντως είχα αυτογνωσία θα σταμάταγα να βγάζω τέτοιες σαπίλες για ποιότητα, ε Χριστόφορε;;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου