Κύριος ήρθες, θεότητα φεύγεις!

Είπα να μην ασχοληθώ διότι δεν αφορά την δική μου ομάδα, αλλά μιας και είμαι τέρμα μπασκετικός δεν μπορούσα να παρακάμψω μια τόσο σοβαρή εξέλιξη. Η είδηση είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους. Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς εδώ και λίγες ώρες αποτελεί παρελθόν απ' τον πάγκο του Π.Α.Ο.. Η μεγαλύτερη προσωπικότητα στον χώρο του Ευρωπαϊκού μπάσκετ δεν θα βρίσκεται μετά από 13 χρόνια -πλήρως πετυχημένης- παρουσίας στην χώρα μας.

Το παρών άρθρο αποτελεί έναν φόρο τιμής για την προσφορά του στο Ελληνικό μπάσκετ. Ήταν ο άνθρωπος όπου μέσα από την παρουσία του κατάφερε και να εξελίξει(δημιούργησε την μεγαλύτερη ομάδα που πάτησε Ευρωπαϊκά παρκέ) αλλά και να εξελιχθεί(και με την βούλα -όχι την Πατουλίδου- ο κορυφαίος προπονητής μπάσκετ στην Ευρώπη την τελευταία 20ετία). Πάνω απ' όλα όμως, ο Ζοτς κέρδισε το βασικότερο έπαθλο στον χώρο του αθλητισμού. Τον απόλυτο σεβασμό απ' όλους τους μπασκετικούς -υγιείς και μη- φιλάθλους. Κι αυτό κατ' εμε αποτελεί το μεγαλύτερο παράσημο της καριέρας του.

Δεν θα αραδιάσω χρονολογίες, κατακτήσεις κλπ εδώ μέσα. Άλλωστε όλοι ξέρουμε πως και τις 13 σεζόν που βρέθηκε στον πράσινο πάγκο, σήκωσε τουλάχιστον 1 τρόπαιο(αποκορύφωμα φυσικά τα 2 triple crown που κατέκτησε με τους πράσινους).

Όσο για τους παίκτες που ανέδειξε στους πράσινους; Ο Διαμαντίδης στα χέρια του έγινε ο κορυφαίος Ευρωπαϊος μπασκετμπολίστας της σύγχρονης γενιάς, ο Μπατίστ υπό τις οδηγίες του Ζοτς μεταμορφώθηκε σε κυρίαρχο κάτω απ' τα καλάθια, ο Σπανούλης έγινε πρωταγωνιστής υπό την σκέπη του Σέρβου, ο Τσαρτσαρής έγινε απ' τους καλύτερους ψηλούς στην Ευρώπη με την χορηγία του Ομπράντοβιτς, ενώ μέχρι και ο Λάκοβιτς όσο αγωνιζόταν στους πράσινους κατόρθωσε να γίνει απ' τους καλύτερους γκαρντ της Ευρώπης. Φυσικά και αυτά είναι πολύ λίγα απ' τα παραδείγματα που υπάρχουν...

Πέραν όμως του μπάσκετ, ο Ζοτς ήταν πολύ μεγάλος και ως άνθρωπος. Χαμηλών τόνων, ήπιος χαρακτήρας και έβγαζε σε κάθε του κίνηση σιγουριά ηγέτη. Όλα αυτά δεν τα βγάζω απ' το κεφάλι μου. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω το 2007 σε ένα παιχνίδι Απόλλων Πάτρας-Παναθηναϊκός. Με την βοήθεια του Δημήτρη Ιτούδη του μετέφερα το πόσο τον εκτιμάω. Ο Ζοτς χαμογέλασε αμήχανα, δείγμα του χαμηλού προφίλ που κατέχει όλα αυτά τα χρόνια.

Και μετά απ' την ευχάριστη -και καλά- παρένθεση πίσω στο... αποχαιρετιστήριο γράμμα.

Σίγουρα το Ελληνικό μπάσκετ από χθες είναι φτωχότερο λόγω της φυγής Ζοτς. Το σημαντικότερο όμως είναι πως Παναθηναϊκός χωρίς Ομπράντοβιτς δε νοείται. Αυτός ήταν ο λόγος που όλος ο κόσμος τον παρακαλούσε να μείνει. Δεδομένης της δυναμικής που απέκτησαν τα μωρά του Ντούντα οι πράσινοι βλέπουν το μέλλον πλέον από πολύ άσχημη σκοπιά. Το στοίχημα το μεγάλο είναι εάν θα καταφέρουν να παραμείνουν ανταγωνιστικοί και χωρίς Ομπράντοβιτς.

Κακά τα ψέματα όμως, δε νοείται Ελληνικό μπάσκετ χωρίς τον Σέρβο. Όπως κι αν το δει κανείς....

Ζέλιμιρ σ' ευχαριστώ που είχα την τύχη να σε γνωρίσω και σαν μπασκετικός -πάνω απ' όλα- θα περιμένω με αγωνία να δω τον επόμενο σταθμό της καριέρας σου(προβλέπω με κίνδυνο να εκτεθώ, ο Ομπράντοβιτς να καταλήξει σε κάποια εκ των Εφές Πίλσεν ή Φενέρμπαχτσε). Σ' ευχαριστώ που όλα αυτά τα χρόνια δίδαξες ήθος μέσα στον αγωνιστικό χώρο αλλά και έξω απ' αυτόν!

Υ.Γ. Ελπίζω η φυγή Ομπράντοβιτς να μην επηρεάσει και τον Ντούντα γιατί τότε τα πράγματα για το Ελληνικό μπάσκετ θα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Πρωτάθλημα χωρίς μεγάλες μπασκετικές προσωπικότητες δύσκολα θα υπάρξει!